Kiedy ostatnie spadną już liście,
kiedy się w głowach zakręci od zniczy
usiądę w ciszy na cmentarzu małym
i nasze wszystkie krótkie chwile policzę.

Skończyło się coś, miało wiecznie trwać,
skończyło się coś, teraz tylko świeci płomień,
ale kiedy tu przychodzę i rozmawiam z Tobą
wiem, że kiedyś je wszystkie dogonię.

To specjalnie dla Nas słońce wstawało,
to dla Nas się kładło, by mógł księżyc wzejść,
a teraz tylko kwiaty i świecy cichy płomień
i z żalem, na palcach koło Twego domu przejść.

Ileż ja bym dała by te chwile ulotne
zamknąć w sercu jak światło w bursztynie
i obudzić się kiedyś z uśmiechem na twarzy
i zobaczyć, że znów jesteś przy mnie.

Odleciałeś jak kos w głuchą noc
co zranione skrzydła unosi,
a ja chciałam jeszcze tyle powiedzieć...
...chciałam, byś mnie do tańca zaprosił.











Prosze o oceny